در گذشته، عایق ها عمدتاً بر روی تیرهای برق استفاده می شدند. با پیشرفت‌های تکنولوژیکی، کاربرد آنها به دکل‌های انتقال فشار قوی گسترش یافت، جایی که رشته‌هایی از واحدهای دیسکی شکل که برای افزایش فاصله خزش طراحی شده‌اند و معمولاً از شیشه یا سرامیک ساخته شده‌اند، معلق هستند. این قطعات به عنوان عایق شناخته می شوند. عایق ها در خطوط انتقال هوایی دو وظیفه اساسی دارند: پشتیبانی از هادی ها و جلوگیری از نشت جریان به زمین. هر دو عملکرد باید به طور قابل اعتماد حفظ شوند. عایق ها نباید تحت تنش های الکترومکانیکی مختلف ناشی از تغییر شرایط محیطی و بار الکتریکی از کار بیفتند، زیرا خرابی کارایی آنها را به خطر می اندازد و عمر مفید و یکپارچگی عملیاتی کل خط را به خطر می اندازد.